Rozenoorlog: “Vanaf dan gaat het alleen maar van kwaad naar erger” (Lucas Van Den Eynde)



Op 18 november ging Rozenoorlog van Judas Theaterproducties in première in de rode zaal van het Fakkeltheater (lees HIER onze recensie). Inmiddels trekt deze producties doorheen Vlaanderen. Boa sprak met hoofdrolspelers Maike Boerdam en Lucas Van Den Eynde:

Vertel eens iets meer over jullie personages.

Maike: Ik speel Barbara Van Rozen, de echtgenote van Bob Van Rosen. Barbara is een jonge vrouw die verliefd wordt op een hele leuke man, Bob dus. Ze trouwen, krijgen kinderen en leiden een mooi leven. Maar uiteindelijk blijkt de relatie toch niet te zijn wat ze had gehoopt. Op een bepaald moment in haar leven komt ze erachter dat ze haar leven een hele lange tijd op pauze heeft gezet en daar wil ze graag verandering in brengen. Daarom start ze een cateringbedrijf. Van haar echtgenoot krijgt ze niet veel steun dus lijkt het haar beter om uit elkaar te gaan met alle desastreuze gevolgen van dien.

Lucas: Ik speel Bob Van Rosen. Ik word verliefd op Barbara tijdens een veiling. Ik verzamel beeldjes en laat mijn oog op haar vallen terwijl ze een beeldje van mij afsnoept. Dan blijkt ze ook nog eens een Nederlandse te zijn, wat mij dan nog meer prikkelt. Na een tijd krijgt Bob de kans om zakelijk directeur te worden in het bedrijf waar hij werkt. Hij verdient dus veel geld. Dat geld wordt vooral in het huis gestoken dat Barbara helemaal alleen inricht. Bob zorgt voor alle centen. Zowel Bob als Barbara zijn dus heel gehecht aan het huis. Elk om hun eigen reden. Dat huis wordt uiteindelijk de inzet van de ruzie en scheiding tussen ons. Na een tijd wordt het zelfs zo erg dat Bob letterlijk een lijn trekt door het huis. Vanaf dan gaat het alleen maar van kwaad naar erger.

Zijn er gelijkenissen tussen jullie en je rol? Is het herkenbaar?

Lucas: Ik denk dat iedereen wel iets gaat herkennen omdat het over een relatie gaat en alles wat daarbij komt kijken. De ruzies, de ergernissen, die kleine dingen gaan mensen zeker herkennen. Mensen die het zelf hebben meegemaakt zullen misschien ook wel dingen herkennen. Maar je hoeft niet zelf een echtscheiding meegemaakt te hebben om het stuk te begrijpen (lacht).

Maike: Nee, absoluut niet. Gelukkig maar (lacht).

Toen ze jullie contacteerden om mee te spelen, waren jullie toen onmiddellijk enthousiast over het verhaal?

Maike: Ja, ik wel!

Lucas: Ik ook. Eerst al omdat Frank het stuk ging regisseren. Na ‘Daens’ en ‘Fiddler On The Roof’ ken ik hem toch redelijk goed. Ik was ook heel blij met Maike. Intuïtief heb je al wel een bepaald gevoel bij iemand als je die ergens ziet zingen of spelen en dat zat bij Maike al goed. Het leek me ook echt leuk om er een matchke België-Holland van te maken. Dat is zeker niet het belangrijkste, het komt meer op de tweede plaats, maar het is wel leuk om te spelen.

Maike: Ja, vocaal geeft het zeker een leuke toevoeging aan de voorstelling.

Lucas: Ik vind het ook een leuk verhaal. Als speler krijg je ook wel iets te doen. Het is een prachtig verhaal om te spelen. Ik vind de balans tussen comedy, het verhaal en de muziek heel goed gemaakt. Het zijn ook allemaal mensen waar ik nog nooit mee heb gespeeld dus dat is ook wel fijn.

Maike: Ik stond op het schoolplein toen ik werd gebeld door Sam en hij vertelde me dat hij met Judas ‘The War of the Roses’ ging doen. Hij vroeg me of ik de vrouwelijke hoofdrol wou vertolken. Ik was onmiddellijk enthousiast. Het is een prachtig verhaal dus ik heb direct ‘ja’ gezegd. Ik wou ook al langer iets bij Judas doen. Dat stond echt op mijn verlanglijstje.

Lucas, stond een productie van Judas spelen ook al langer bij jou op je verlanglijstje?

Lucas: Ja, ik draag hen zeker een warm hart toe. Vooral omdat het altijd draait om een origineel verhaal met originele muziek. Er worden geen aftreksels van bestaande musicals gemaakt, maar zij creëren echt iets nieuws. Meestal sta ik iets sceptischer tegenover musical omdat ik vind dat het echt wel een verhaal moet vertellen. Dat doet ‘De Rozenoorlog’ zeker. Het is ook niet echt musical-musical. Ik heb daar absoluut niets tegen maar voel me er gewoon niet zo toe geroepen.

Maike: In Nederland zouden we dit muziektheater noemen. (lacht)

‘The War of the Roses’ is ontstaan als boek en nadien verfilmd. Zijn er veel verschillen tussen het boek en de film en dit stuk?

Lucas: Ik heb het boek niet gelezen, maar blijkbaar zijn er wel veel verschillen. De hulp, die gespeeld wordt door Laura Seys, komt in het boek wel voor maar in de film maar amper.

Maike: In de film worden de beide advocaten ook door één personage gespeeld.

Lucas: Nog een leuk detail: tijdens de première was de zoon van Warren Adler, de schrijver van het boek, hier. Hij was heel enthousiast over de voorstelling. Zijn vader kon jammer genoeg niet komen. Maar van de zoon hebben we toch wel leuke feedback gekregen. We zijn ook meer te weten gekomen van hoe het boek tot stand is gekomen en dergelijke. Dat is natuurlijk altijd leuk om die dingen te weten.

Hoe verliep de samenwerking tussen jullie tijdens de repetities?

Maike: Oh verschrikkelijk! (lacht).

Lucas: Haha nee, het verliep echt heel goed. Na anderhalve week repetities hebben we al een heel stuk getoond aan de pers, wat enorm snel is. Dat is natuurlijk ook dankzij Frank Van Laecke, die er vaak een goed tempo achter zet.

Maike: Wat ik ook heel mooi vind aan onze samenwerking is dat we elkaar de plek gunnen op het podium. Zeker met comedy kan dat soms lastig zijn. Dan kan je echt in situaties terecht komen waar de ene de grap van de andere wil afsnoepen. Maar dat gebeurt bij ons nooit. Iedereen heeft veel respect voor elkaar en voor wat we doen. De sfeer tussen de acteurs en de crew is superfijn.

Lucas: Ik haal dit dikwijls aan, maar Wannes Van de Velde heeft ooit gezegd: “Een zanger is een groep, maar een acteur is ook een groep”. Dat is ook zo. Je bent maar zo goed bij gratie van uw tegenspeler. Het is een kwestie van geven en nemen. Vooral communiceren met elkaar is heel belangrijk en dat doen wij hier echt wel goed.

Jullie hebben nu al enkele voorstellingen gespeeld. Wat is de reactie van het publiek?

Maike: Ik vind voor Belgische normen heel enthousiast.

Lucas: Sommige avonden reageren de mensen al uitbundiger dan de andere, maar dat wil niet zeggen dat ze het dan niet graag zien. Bij het eindapplaus voel je altijd wel dat de mensen echt genoten hebben. Op welke avond de voorstelling is, speelt al een grote rol. Er is een groot verschil tussen de mensen die op een donderdagavond of een zondag komen en de mensen die op een zaterdagavond komen kijken. Soms heb ik ook liever een stillere zaal waarvan je voelt dat de mensen aan het luisteren en aan het genieten zijn dan de ene lach na de andere.

Maike: We hebben een heel sterke basis waar we een heel breed publiek mee kunnen aanspreken.

Waarom moeten de mensen volgens jullie naar ‘De Rozenoorlog’ komen kijken?

Lucas: Het is een mooie combinatie tussen een herkenbare verhaallijn met prachtige muziek en een tikkeltje comedy. Het is echt wel een verhaal, het is niet zomaar een praatje bij een plaatje. Ik denk dat het voorbij vliegt als je komt kijken.

Maike: Ja, het is inderdaad een heel mooi verhaal en er zit veel vaart in. Dat maakt het ook zo sterk.

Jullie hebben al veel rollen gespeeld in jullie carrière. Zijn er nog bepaalde rollen die op jullie verlanglijstje staan?

Lucas: De juiste omstandigheden zijn voor mij altijd heel belangrijk. Dat is voor mij een goed verhaal, een rol waar je je tanden kan inzetten en de juiste collega’s en crew rond jou. Of dat dan film is of fictie of theater, dat maakt mij niet zo veel uit. Een goed verhaal en een goede rol zijn belangrijk.

Maike: Voor mij geldt dat eigenlijk ook zo. Een mooi verhaal en de juiste rol. Dat hoeft dan niet altijd een grote rol te zijn. Je kan ook een kleine rol hebben waar je echt wel wat te spelen hebt zodat het ook heel interessant wordt. Je moet gewoon iets kunnen meemaken in je rol. Je personage moet een duidelijk begin en einde hebben.

Het gaat al een langere tijd slecht voor de musical in Vlaanderen. Nu zeker ook voor Judas. Hoe kijken jullie daar tegenaan?

Lucas: Ik vind dat een grote schande, dat mag je gerust weten.

Maike: Ja, zeker en vast. Dat is misschien een goede reden waarom de mensen moeten komen kijken.

Lucas: Dat een productiehuis als Judas, dat werkt op eigen creaties, terugkomt op nul subsidies en dat als enige gesubsidieerde musicalgezelschap in Vlaanderen, daar is mijn verstand te klein voor. Sorry, Minister van Cultuur, maar hier heb je echt wel een serieuze inschattingsfout gemaakt. ‘De Rozenoorlog’ is een wereldcreatie hé, dat is toch ongelofelijk. De tijd moet maar eens gedaan zijn dat de musical stiefmoederlijk wordt behandeld. En wij als acteurs hebben daar een heel grote taak in om niet altijd mee te gaan in wat te verwachten en te voorzien is van musical. Zeker ook omdat er een publiek voor is. Het zijn zeker en vast niet enkel overromantische zielen die naar een musical gaan kijken. Muziek en tekst in een theater is gewoon altijd een heel goede combinatie.

Maike: Ik vind ook dat ze moeten nadenken wat belangrijk is voor de jeugd op vlak van cultuur. Dan worden er nieuwe, Belgische creaties gemaakt en dat wordt gewoon genegeerd.

Lucas: Het conservatorium van Brussel is laatst komen kijken. Daar studeren elk jaar ongeveer zes mensen af. Wat gaan die mensen moeten doen?

Maike: Binnenkort gaan we touren door Vlaanderen en die tour is bijna helemaal uitverkocht. Dat wil toch echt wel zeggen dat er over heel Vlaanderen een publiek is voor dit genre.

Lucas: Een stad als Antwerpen verdient gewoon een gezelschap dat musical maakt, zo simpel is dat. Dit verdient echt een kans.

Maike, is dat in Nederland anders?

Maike: Nee, in Nederland is dat net zo. Daar wordt het genre musical ook niet altijd even goed behandeld. Maar daar hebben we ook echt een groot publiek dat interesse heeft voor musical. Het erge is, als je op Broadway of West End gaat spelen is dat fantastisch dat je musical doet. Daar vinden de mensen het geweldig dat je als acteur ook kan zingen en dansen. Maar in België en Nederland wordt daar enorm hard op neergekeken. Dat slaat nergens op. Dus laat dat ook zeker een reden zijn voor de mensen om te komen kijken, om de musical in Vlaanderen te steunen.

Wat zijn jullie toekomstplannen voor na ‘De Rozenoorlog’?

Maike: Ik ga in het EWT theater een heel korte productie spelen, ‘De Bonobo’s’. Dat is een comedy. Het gaat over drie mannen. De ene is doof, de andere blind en de derde kan niet praten. Alle drie willen ze graag een vriendin. Ze gaan elkaar daarin helpen met alle hilarische gevolgen van dien. Ik heb er wel zin in want ik heb nog nooit in het EWT gespeeld. Ik heb er laatst wel een productie gezien en heb me dood gelachen.

Lucas: Ik herneem samen met Tiny Bertels binnenkort een programma rond Wannes Van de Velde, ‘Door het venster van den tram’. Dat hebben we vorig jaar ook al gespeeld. Daar kijk ik enorm naar uit, want Wannes Van de Velde is echt mijn grote held. En als het doorgaat en het budget is rond ga ik in het voorjaar filmen. Dat verhaal speelt zich af op een cruise, maar meer kan ik daar nog niet over zeggen.

Praktische informatie:

Rozenoorlog speelt nog tot en met 5 februari in Mol, Asse, Ieper, Brugge en Roeselare.

Tickets en info: http://www.judastheaterproducties.be/producties/de-rozenoorlog/

#Rozenoorlog #JudasTheaterproducties #MaikeBoerdam #LucasVanDenEynde

  • Facebook
  • Instagram
  • YouTube
  • RSS
  • Snapchat
  • Spotify
  • LinkedIn
  • Twitter
  • livepng
0