De cultuurschok van 26 mei


De Kiezer Beslist © Laurence Verheijen

De grootste fout die de traditionele partijen nu kunnen maken, is hun visie en beleid verrechtsen. Het is het gebrek aan menselijkheid dat ons hier heeft gebracht. (Michaël De Cock, artistiek directeur van de KVS, Brussel)


Meer dan 4 op 10 Vlamingen stemmen nationalistisch. Ze koesteren de Vlaamse volksgemeenschap, voortkabbelend op vikingschepen van separatisme of confederalisme, aangedreven door slogans als "Eerst onze mensen", een eufemisme voor "Eigen volk eerst" en “Nieuwkomers maken we zelf”.  De solidariteit met onze Franstalige landgenoten wordt gehekeld en het Migratiepact was een regeringscrisis waard. In weerwil van de handtekeningen van 152 landen, willen ze een streng en selectief migratiebeleid. Een partij als het Vlaams Belang slaagt er zelfs in, een aloude gevestigde tegenhanger als de PS met bijna 200.000 stemmen voorbij te steken. Is een federale regeringsvorming dan nog mogelijk ?


De volgers van N-VA en Vlaams Belang hebben hun middelvinger getoond aan de traditionele partijen en de culturele samenleving. (Chokri Ben Chikha, theatermaker)

De toekomst en de Belgische identiteit zijn schimmig nu. Vooral: wat doen we met de rechtse bewegingen die overal in Europa de kop opsteken en groeien ? Jongeren lijken ook de jonge Vlaamse extreemrechtse leider-in-maatpak 'cool' te vinden en het Belang slaagt erin als grootste investeerder in reclame op internet en de sociale media hun sympathie te winnen. Zelfs de koning wil hun 'stem van het volk' aanhoren en de conventionele partijen pijnigen zich bij de vraag, hoe ze de oprisping van die 800.000 Vlamingen die voor lijst 9 kozen kunnen accapareren en bezweren. Zware en dubbelzinnige opgave, want zijzelf krijgen rechtstreeks de schuld aangewreven voor alle fouten, signalen en onvrede. Defensiviteit leidt zelden naar verbetering. “Er is een katharsis nodig”, zegt de Leuvense burgemeester Ridouani.


De brede Vlaams-nationale linies hadden eerder al aanvallen gelanceerd tegen de aanpak van het onderwijs: de integratiepogingen voor migranten en anderstaligen, het M-decreet en het onderhouden van een communicatief en creatief onderwijsveld. De strenge, docerende leraar moet opnieuw de onaantastbare bron van alle kennis worden, vooral van de volkseigen normen en waarden. De cultuursector, duidelijk op internationalisme en multiculturaliteit afgestemd, blijft vrij rustig maar siddert. Die 2 miljoen rechtse kiezers hebben niet meteen behoefte aan grensoverstijgende muziek- en theatergezelschappen en de confrontatie met andere culturen.


De hoop van de artistieke scène blijft gevestigd op een ruimdenkende, mondiaal geöriënteerde, sociaal bewogen minister van Cultuur die multiculturele verrijking onderkent en open cultuurgrenzen propageert. Iemand die verder staart dan naar de Vlaamse navel en de Vlaamse kermissen.

Werken met de diversiteit van armoede in een stad als Antwerpen is niet alleen moeilijk door de taalbarrières, maar door de weerstand bij de niet-gekleurde armen. (Reinhilde Decleir, actrice, regisseur)

  • Facebook
  • Instagram
  • YouTube
  • RSS
  • Snapchat
  • Spotify
  • LinkedIn
  • Twitter
  • livepng
0